Dobry wieczór...
Bajeczkę czas zacząć...
Bajka jest o kobiecie, która żyła ciągłą nadzieją na lepsze jutro... Co jej z tego przyszło? Tylko tyle, że wiele wycierpiała, słone łzy zrodziły się w potok płynący po jej sercu, neistety bez żadnych zielonych szczegółów wokół... Żyła, marzyła, miała nadzieję i wiarę, na to, że w końcu odnajdzie rodzinę, dom, szczęście, miłość... Pracowała, miała znajomych, wszystkim pomagała, za co oni mieli ją w głębokim poważaniu... Nie przejmowała się tym, ale jednak jak długo można żyć samotnie, bez czułości i wzroku drugiej osoby... Mężczyźni się nią bawili, wpadała w niewielki flirt, w który ona się angażowała, ale co to da jeżeli wychodzi to tylko z jednej strony... twierdziła, że nikt ją nie interesował, potrafiła powiedzieć nie, ale jednak jeżeli chodziło o miłość i na prawdę dobrą przyjaźń rzadko odmawiała... W końcu się wkurzyła i powiedziała dość... Wszyscy na nią spojrzeli jak na wariatkę, na co ona im rzekła: "Nie zamkniecie mnie w wariatkowie, o nie... Najpierw mnie będziecie musieli złapać..." uśmiechnęła się chytrze i zniknęła, nie widziano jej, martwiono się... A jednak zamartwiali się, oczywiście byli to nieliczni ludzie, ale jednak byli... Nie pokazywała się, chodziła własnymi ścieżkami, nie odnalazła niczego konkretnego, wróciła i została trójka ludzi, którzy na nią czekali: Przyjaciółka z przyjacielem i mężczyzna, przystojny i błagający ją, żeby uwierzyła w jego miłość... Dlaczego on się nią zainteresował? Nie wiedziała... Czyżby znalazła szczęście? Nie na długo... PO miesiącu szczęśliwego związku, wybuchła wojna domowa i zmiotła ich sobie z pola widzenia, nigdy więcej się nie zobaczyli... Próbowali się szukać, neistety zgubiło ich to, nie odnaleźli się, nawet listów nie dało się pisać... Kiedy już w końcu miało wszystko ucichnąć... Ona zmarła, postrzał w żebro i wykrwawienie się na śmierć... Tak wyglądało jej szczęście... Było, minęło... Śmierć nadeszła, chociaż prosiła o nią wcześniej...
MOTTO:

“Ciesz się szczęściem póki możesz, bo później i tak Ci je ktoś zabierze...”

Miłego wieczoru i snu bez koszmarów...
Bonne Nuit...

Dzień bez Ciebie:
Poranny buziak - Gorzka, czarna kawa
Śliczne śniadanie z Tobą w łóżku - szybka kanapka przed wyjściem
Uśmiech na twarzy w aucie - zirytowanie porannymi korkami
Miły poranek - zwykły dzionek, z oczekiwaniem na jego koniec
Lunch (z Tobą) - Praca
Praca... Praca... Praca...
Romantyczne kolacje - Nadgodziny w pracy
Nocne pieszczoty - bezsenne noce...
I tak non stop, kółeczko się zamyka... aż do weekendu, gdzie nie potrafię sobie znaleźć miejsca i ciągle patrzę na "słoneczny świat" znajdujący się za oknem...

Wróciłam...
Miłego wieczoru Wszystkim...

Bajeczka ostatnia przed wyjazdem...
Żyła sobie dziewczynka, blondynka, szczupła i całkiem ładna... Wszyscy jej mówili, że pięknie maluje, nie potrafiła w to uwierzyć, jak była mała reagowała śmiechem, jak była duża, nie odzywała się. A oni wszyscy mieli rację, ona potrafiła namalować wszystko, nawet własne marzenia zilustrowała, nic jej to nie dało... Kochała malować, ale jednak interesowała się jeszcze podróżami. Jeździła po świecie i malowała co tylko napotkała, kwiatek, ulicę, człowieka, śmiech, radość, płacz. Wszystko. Niestety obrazy nie chciały się sprzedawać, rodzice umarli, nie miała od kogo pomocy. Nie chciała przestać malować, to było całe jej życie, ale później zaczął jej doskwierać głód. Nie miała nic. Tylko obrazy. No i zaczęła inną pracę. Skończyła studia, znalazła pracę i przestała malować. Nigdy do tamtego życia nie wróciła. Była panią bizneswomen i tyle. Malarstwo zniknęła z jej życia. Nie wiedzieć czemu, po prostu zapomniała? Możliwe, ale ona po prostu nie chciała, bała się, ze znowu zostanie bez niczego i nikogo.
MORAŁ: W dzisiejszym świecie i przy ludziach, nie można marzyć i spełniać marzeń, bo jak zaczniesz je spełniać, to później będziesz musiała przestać, bo nigdy do końca nie wygrasz...

Robię listę upodobań najbardziej dziwnego człowieka na świecie czyli mnie... Dziękuje za uwagę i zaczynamy...
Uwielbiam:
- kawę cappuccino, czarną, z mlekiem i w ogóle... niestety po niej mi się lepiej śpi...



- uwielbiam czytać książki... wszystkie rodzaje, tylko musi być ciekawa i z sensem...



- uwielbiam herbatę, oczywiście nie zwykłą, tylko wszystkie smaki, uwielbiam eksperymentować ze smakami... i dodawać szczypty swoich ekstraktów




- jestem czekoladocholiczką, która potrafi zjeść dwie tabliczki czekolady w ciągu 5 min.





- pisze, tworze, robię zdjęcia i to nie takie normalne, tylko jakieś śmieszne ujęcia, lub w ogóle bez sensu, a pisze, bo lubię, choć nie umiem xD





- Marzenia, tylko w nich żyję, odkąd skończyłam tyle lat ile skończyłam i co mi to daje? To, że żyje w innym świecie i czasami potrafi mi odwalić...



- już jedno z ostatnich, kolekcjonuje kapelusze, stwierdzam, że lepiej w nich wyglądam, jak to moja babcia mówi: "Nie widać Cię spod nich" xD Uwielbiam duże ronda



- biżuteria, ah... tak... lubię ją sama tworzyć, bo taka normalna zwykła i w ogóle wydaje mi się pusta i zawsze muszę w niej mieć coś swojego, żeby ją ubrać



- kocham muzykę, potrafię cały dzień chodzić w słuchawkach i ich nie zdejmować (dopóki się nie wyczerpią bateria w telefonie albo MP3) xD




Ostatnie stwierdzenie tej notki: jak widać sam fakt, że ją dodałam już porównuje mnie do ludzi niespełna rozumu (to jest dla meni komplement) i tak, nienawidzę swojego życia, ale z drugiej strony go kocham, dlaczego? Bo nie zamieniła bym go na żadne inne

Dlaczego już mi się nie chce? Nie chce mi się nic... wszystko odeszło, myśli za dużo... nie są one... eh... nawet nie wiem do jakiej grupy ich zaliczyć... I co z tego, że myślę? Tylko mi się mózg przegrzewa i mam idiotyczne myśli... Może jednak zastanowić się nad jedną, a nóż mieć nadzieję, ze akurat ona się uda... Tak... jasne... jak zawsze... Dupa, będzie, a nie coś udanego... Dobra, nie ważne, wszystko już jest nie ważne... całe życie jest jednym wielkim kłamstwem i niczym... no dobra, ale na razie żyjmy dalej i pozostańmy w tym niczym... i bądźmy nikim... tak jak wszyscy tego chcą Bo przecież o to chodzi... żyć i robić wszystkim tym na złość